Dwugłos z głębin

Nurkowanie podczas safari na Malediwach

Jedna wyprawa – dwie perspektywy

Dlaczego dwugłos? … Bo choć zazwyczaj M i P (bohaterowie tej opowieści) mówią jednym głosem, to czasem przed nurkowaniem zdarza się, że głosy robią się dwa. Jeden jakby drży z przejęcia, i jest u progu paniki, a drugi jest tak „podjarany”, że już nie może się doczekać nurkowania. Nie od dziś wiadomo, że przeciwieństwa się przyciągają, a wszechświat zawsze dąży do równowagi. No więc jest on, w skrócie P – szczęśliwy, nieustraszony nurek techniczny, rozentuzjazmowany na wieść o wszystkim, co łączy się z nurkowaniem i jest ona M – jeśli chodzi o nurkowanie – rozważna bardziej niż romantyczna. Taka co to, do wody nie wejdzie, zanim nie sprawdzi dużym palcem u nogi, czy temperatura jest odpowiednia. No… co tu dużo pisać… taka trochę nurkowa-księżniczka. Tak wiem, nurkowanie to sport dla twardzieli, bo butle ciężkie, do dna daleko, a kumple „Zimno” i „Ciemno” to przecież nieodłączne bratanki nurkowania… ale nie możemy udawać, że w świecie nurków nie istnieje kategoria… lub swoisty podgatunek zwany „nurkiem płochliwym”, czy „wrażliwcem głębinowym”, albo jakby go tu jeszcze nazwać inaczej … hmmm…no taki „panika diver”. Boi się, ale i tak się nie poddaje i dalej próbuje.

No więc M czy chce, czy nie, to właśnie taki „nieśmiałek podwodny” – okaz wcale nie tak rzadki jak się okazuje.

Ale żeby wstępu nie rozgrzebywać za bardzo … lecim…

M i P wykupili wyprawę na Malediwy. Safari nurkowe konkretnie. W marcu. Trasa południowa.

On już był. Ona nie. On jest nieustraszony, to tylko się cieszy, ale ona …

Podwodna fotografia z Malediwów

Jest wrzesień. I się zaczyna…

M

Kochanie, a to nie problem, że moje płetwy są jaskrawo – niebieskie?, a może to przyciąga rekiny?… nie chcę, żeby to było moje ostatnie safari w życiu …

P

Od razu jaskrawe, one są poprostu niebieskie, nie panikuj…

M

Nie panikuj?…w sumie, to brzmi jak zachęta! O Boże! … Podobno na Malediwach są okrutne prądy, czy ja sobie poradzę?… nie chcę żeby mnie wywiało do Indii albo dalej …

Hak!!! Na pewno musimy kupić hak rafowy, bez tego nigdzie nie jadę!

P

Spokojnie już kupiłem. Nowiutki. Nie śmigany. Nie martw się to już mamy.

Podwodna fotografia z Malediwów

M

A czy moje kolorowe włosy nie będą przyciągać rekinów?… jak myślisz? …o kurcze to trzeba sprawdzić – Jakie kolory przyciągają rekiny? Czy rekiny w ogóle widzą kolory? Jak rekiny reagują na mój ulubiony różowy ??? Czy ta stylówka z kolorowymi warkoczami, która jest niezastąpiona na nurkowaniach … może być synonimem kolorowego sushi dla rekina? 🙁

O matko … nie chcę zostać przekąską … albo co gorsza daniem głównym …

P

Spokojnie, wiesz ile ludzi ginie w roku od ataku rekina? Około 5! A ile od kokosa spadającego z palny?, około 150! A pod palmami nie boisz się bujać na hamaku.

M

A jaka tam będzie temperatura wody? Aha … 28 stopni… na ciepłą piankę za ciepło, na najcieńszą przydałby się może ocieplacz … ? … co by tu jeszcze?…co jeszcze? No! Bikini … koniecznie trzeba nowe bikini… no nie uchodzi, żeby na Malediwy zabierać jakieś stare szmaty …

P

Boże! Dotrwać do marca … i nie zwariować…

Podwodna fotografia z Malediwów

Malediwy

M

To słowo brzmi jak kołysanka śpiewna przez fale. Kraj tysiąca wysp, gdzie plaże mają kolor i konsystencję mąki kokosowej, ludzie są uprzejmi, uśmiechnięci i spokojni, życie toczy się wolniej i wszędzie gdzie okiem sięgnąć lazur wody po horyzont.

Można tu nie robić nic, popijając drinki albo robić wszystko- zwłaszcza pod wodą. To prawdziwa mekka dla nurków i freediverów z całego świata. Koralowce, ławice ryb, żółwie, rekiny do tego manty, a jak masz szczęście to i rekiny wielorybie- wszystko na wyciągnięcie … płetwy.

Lotniska na Malediwach wyglądają tak, jakby ktoś postawił sam terminal pośrodku lazurowego morza. Wysiadasz z samolotu i masz ochotę przeprosić swoje płuca za lata smogu i klimatyzacji. Stoisz na lotnisku, który tak naprawdę składa się głównie z dachu i oddychasz morską bryzą. Zanim zdążysz powiedzieć „Cześć” ekipie, z którą przyjdzie ci nurkować, jesteś już na łodzi.

Podwodna fotografia z Malediwów

Pamiętny briefing- pierwszego dnia nurkowego

M

Dwa pierwsze nurkowania są całkiem lajtowe… płytkie, spokojne no… taki „wyważeniowy klasyk”. Pianka musi się nasączyć, trzeba się ciut oswoić z sytuacją…nurkowy luz blues. Myślę sobie, nie jest źle, prądy są, ale spokojnie daję radę… oby tak dalej …

Poczucie rozluźnienia znika w trakcie trzeciego briefingu. Nurkowanie ma być wrakowe, spodziewane są silne prądy. I to wprost idealna okazja, żeby zakomunikować wszystkim, jakie rodzaje prądów możemy spotkać na Malediwach, jak się je klasyfikuje, jak się zachować kiedy się nam przytrafią… ogólnie słowo prąd pada częściej, niż jestem w stanie ogarnąć bez nagłego wzrostu ciśnienia krwi.

P

No wreszcie. Już się robiło nudno. Nie przyjechałem na Malediwy, żeby machać płetwami, tylko po to, że prądy mnie niosły. W końcu zaczyna się zabawa!

Podwodna fotografia z Malediwów

Do zakochania jeden skok?

M

No nie wiem, czy jeden?… i raczej niezbyt zdecydowany- jeśli o mnie chodzi … po tym, jakże obrazowym briefingu mam mętlik w głowie. Wizja tygodniowego opalania jawi się niczym obietnica świętego spokoju. Z drugiej zaś strony nie chcę się opalać. Chcę nurkować. Chcę zobaczyć rekiny, manty i te wszystkie cuda. Ale w głowie kręci mi się jakbym już wpadła w prąd zwany wirówką. Nie dziwię się, że taki briefing od razu podkręca niektórym perystaltykę jelit. Choćbyś się bronił. Działa ekspresowo. Muszę pobyć sama. Wyciszyć ten sztorm spowodowany nadmiarem informacji, niechcianych informacji. Sylwia co chwila podchodzi do mnie, pytając:

„I co idziesz?… No idziesz…” czuję, że na nią briefing też zadziałał podobnie i szuka kompana, żeby nie zdezerterować w pojedynkę. Miotam się z własnymi myślami w pustym już salonie (wszyscy poszli się przygotowywać do nurkowania). Mentalnie czuję się niczym mucha, która wpadła do mieszkania i obija się o szyby. Szukam jakiegoś znaku. Co zrobić?, a może wbrew pozorom to nie będzie trudne nurkowanie?, może tak tylko straszą na wyrost?, a jak mnie prąd wywieje daleko od wszystkich? A jak to … ? A jak tamto…? Mózg podpowiada scenariusze jak z filmu katastroficznego. Stres sięga zenitu.

P

Tylko patrzę na ten obłęd w oczach i nic nie mówię. Widzę, że walka wewnętrzna M trwa, że jeszcze nie pora na „dobre rady”. Pakuję aparat do obudowy, z nadzieją, że jeszcze minuta lub dwie i ten sztorm minie. W końcu nie mogę uciec od pytającego spojrzenia M. Bo ta najwyraźniej dalej rozdarta. W końcu mówię: – Jak teraz zrezygnujesz, to będziesz się bać przed każdym następnym nurkowaniem.

M

Cholera … ma rację.

Podwodna fotografia z Malediwów

Taaaaaaaaaaaa….

M

I to… tooooo … jest najgorsze nurkowanie tego wyjazdu! W wodzie nie widać NIC! Silny prąd przemieszcza tony białego szlamu, którym wali prosto w twarz. Wygląda to, jakby pod wodą była burza śnieżna. Mimo że wszyscy mamy zapalone latarki, tony białej zawiesiny w wodzie sprawiają, że i tak nic nie widać.

Z ogromnym wysiłkiem dostrzegałam, tylko co kilka sekund, fragment płetwy nurka płynącego przede mną. Trzymam się tak blisko tych płetw jak chyba jeszcze nigdy w życiu. Serce wali mi niczym młot. Zero radochy. Tylko stres i „rozkmina”: co zrobię, jak za chwilę te płetwy już mi nie migną przed oczami. Do tego niemały wysiłek, żeby płynąć w tempie grupy, pod ten niezły prąd i się nie zgubić. Jedyna misja- nie stracić z oczu płetw przed sobą. Nic więcej nie widzę. I jeszcze w głowie to dręczące pytanie, (wersja ocenzurowana) I PO CO MI TO??? I PO CO MI TO? …

Wychodzę na miękkich kolanach, mówiąc delikatnie- zawiedziona. No …nie ma co… nurkowanie życia, nic nie widzisz, walisz pod prąd, ile fabryka dała i tak niemal przez godzinę…

Takie nurkowania są okropne!

Takich nurkowań nie lubię!

I kropka.

P

Wiało szlamem, ale przynajmniej nie nudą. Przez bogate w wartości odżywcze prądy, korale oraz ryby zamieszkujące wrak statku były inne niż gdzie indziej. Po wypłyceniu się, na ok. 15 metrów, wizura się poprawia i w ruch idzie aparat i kamera. Ciemne zaułki wraku również dostarczają miłych wrażeń. Szkoda, że zwiedzam je samotnie, bo reszta grupy boi się wpłynąć.

M

Nie, nie i jeszcze raz nie! Jak tak mają wyglądać nurkowania na Malediwach, to ja podziękuję! Mimo, że staram się nie „mielić w głowie” tego co właśnie mnie spotkało pod wodą… (A nie było to nic przyjemnego!) …mimo, że staram się nie rozkładać tego na czynniki pierwsze, … to już wiem, że po tym nurkowaniu wcale nie będzie mi łatwiej jurto znowu wskoczyć do wody.

Oj nie będzie …

P

Kochanie gorzej już raczej nie będzie. Pocieszam M, choć wcale nie mam pewności.

Podwodna fotografia z Malediwów

Koniec rozgrzewki

Od drugiego dnia nurkowego zaczyna się safari na pełnej petardzie. Na pierwszym nurkowaniu schodzimy w toni na 36 metrów … a tam rekiny… mnóstwo rekinów i tylko się nam przyglądają. Wisimy chwilę na hakach rafowych, a potem… Prąd porywa nas i ten „kolorowy podwodny film” przesuwa się przed naszymi oczami, tak szybko jakby ktoś przyśpieszył tempo odtwarzania.

O… żółw, jeszcze jeden i jeszcze… płaszczka, murena, błazenki …lecimy w prądzie bez żadnego wysiłku, jakbyśmy wykupili nurkową opcję All Inclusive, że nawet płetwami nie trzeba machać, po prostu pozwalamy się nieść…

M

Odpuszczam kontrolę, poddaję się chwili, pozwalam, żeby ten „film tak szybko leciał” bez powtórek i zatrzymywania. Choć zwykle lubię się zatrzymać i poobserwować, wiem, że na tym nurkowaniu to nie wchodzi w grę, wiec po prostu lecę. I wiecie co? JEST FANTASTYCZNIE! …rekiny, płaszczki, mnóstwo żółwi, orleń… Matko jedyna … orleń! 😉 Czekaj! Chcę mu się przyjrzeć, no czekaj, zwolnij! … Nic z tego… przelatuję nad nim próbując wyhamować ile mogę

(i nacieszyć oczy), ale prąd ma inne plany! No trudno! – myślę sobie, pewnie będzie mi dane jeszcze zobaczyć orlenie. Na przystanku bezpieczeństwa myślę sobie: – Aaaa… czyli tak wyglądają nurkowania na Malediwach? No dobra. Tak to mogą wyglądać! ALE CZAD!!!

Totalnie nie ma nudy … wszystko dzieje się szybciej… w przeciągu godziny widzimy tyle różnorodnego morskiego życia, że wprost ciężko to ogarnąć … wychodzę zachwycona. Zresztą nie tylko ja. Zewsząd słychać rozentuzjazmowanym nurków wyliczających co widzieli. Po takim nurkowaniu mam wreszcie apetyt na więcej …

Podwodna fotografia z Malediwów

Dawać mi te widoczki!

M

To się nie nudzi! Kolejne nurkowanie i znowu rekiny, mnóstwo rekinów- prezentują się jak na paradzie.

P

No! I jest nareszcie to, z czego słyną Malediwy! Przed twarzą ściana rekinów. Wisimy na skarpie wczepieni hakami. Pod nami błękitna otchłań nie mająca końca. Jesteśmy blisko 40-go metra ,więc NDL w momencie przekroczony. Bąbelki powietrza lecą nie do góry, a poziomo. Prąd zrywa maskę z twarzy, jak tylko próbuję rozejrzeć się dookoła. Automat też mocno zagryziony, żeby go nie wyrwało. Kurcze jak w tych warunkach utrzymam aparat do selfie? Epickie wręcz sceny przed obiektywem rozgrzewają aparat do czerwoności. Hamuj myślę, oszczędzaj baterię, żeby wystarczyło na całe nurkowanie. Po naliczeniu 15-sto minutowej dekompresji poda hasło „zwalniać haki”. Wtedy zaczyna się rodeo. Potężny prąd porywa nas. Pędzimy jak szaleni. Prąd wciska nas w kaniony archipelagu, gdzie nabiera jeszcze większej prędkości. Cieszę się jak dziecko na kolejce górskiej. Widzę, że M na szczęście nie walczy. Dała się też porwać. Bosko myślę. Wyjdzie i będzie zachwycona.

M

Lecę w prądzie jak wszyscy. W sumie fajnie, ale w połowie nurkowania prąd robi się tak silny, że serce zaczyna mi walić jak oszalałe. Nie wypuszczam haka rafowego z ręki. Prąd jest teraz tak silny, że bez haka byłoby krucho.

Prąd wzmaga się interwałowo co kilka sekund wali w nas z takim impetem, że przemieszczanie odbywa się skokowo. Kiedy prąd napiera, trzymam się jak najbliżej rafy, żeby zminimalizować opór wody. Kiedy po kilku sekundach delikatnie odpuszcza. Próbuję przemieścić się za przewodnikiem, choć wymaga to sporo wysiłku. To jest walka. Czuję, że łydki i mięśnie zostały postawione w stan gotowości. Dodatkowo próba obrócenia twarzy, żeby popatrzeć, gdzie jest przewodnik, kończy się każdorazowo oderwaniem maski od twarzy i zalaniem jej. Uuuuu … to mi się nie podoba. Zadaję sobie pytanie, czy to jest jeszcze fajne, czy już nie? Ale nie jestem pewna.

Z jednej strony fajnie, bo sytuacja jest bardziej wymagająca i można się sprawdzić. Najgorzej kiedy do głosu dochodzą obawy. Bo oto właśnie przyszedł czas kiedy to mogę nie wczepić się na czas hakiem w skałę (podczas przemieszczania się) i prąd wywieje mnie gdzieś daleko od grupy. Ta myśl stresuje mnie najbardziej. Staram się nie dopuszczać jej do głosu. Skupiam się maksymalnie na zadaniu. Jestem cały czas tuż za przewodnikiem. Przemieszczam się zgodnie z rytmem, który dyktuje ocean. Inaczej po prostu się nie da. „Skubaniutki” targa nami tak, że próbuje nas oderwać od rafy i skał, w które się wczepiamy metr po metrze.

Po ok 20 minutach takiej siłowej przeprawy przewodnik sygnalizuje, że już czas na przystanek bezpieczeństwa, co poniektórzy z nas mają już niewiele powietrza, przez ten okrutny wysiłek.

Ok… myślę sobie… wiec teraz przyjdzie nam się puścić skały- jedyne co jeszcze nas trzyma w miarę razem … bo do tej pory jesteśmy na ok 15 metrach. No dobra… pełna obaw, odczepiam się od skał, wpływając w toń… w końcu nie tylko mnie teraz porwie prąd… Pilnuję, żeby za wszelką cenę, być blisko przewodnika. Zresztą to moja główna zasada nurkowa: „zawsze być blisko przewodnika”. Udaje się. Przystanek bezpieczeństwa w toni, na szczęście jesteśmy w komplecie. Choć cały czas czujemy, jak prąd pcha nas w nieznanym kierunku. Trzymamy się razem. To jest moja strefa komfortu. Po wynurzeniu się na powierzchnię, wpadamy w jeszcze inny prąd. Zaczyna nami obracać „washing machine”. Kręcimy kółka dobre 15 minut zanim podejmuje nas łódź nurkowa. P jest pod nami 5 metrów. Woli być z aparatem pod wodą, niż miotany na powietrzni, walczyć ze sprzętem. Co ciekawe w prądzie „washing machine” jego bąbelki wydychanego powietrza lecą w dół, a nie do góry.

Podwodna fotografia z Malediwów

P

Wieczorem opowieściom nie ma końca. Każdy opowiada, jak doskonale bawił się podczas dzisiejszych nurkowań. Imprezę kończymy po północy, padnięci jak konie po orce.

Nikt nie spodziewa się, że nasz sen zostanie brutalnie przerwany przez pukanie do drzwi i wyszeptane cicho słowa:

Whale shark!!!!

P

Resztki snu plączą się pod powiekami, kończyny z wyczerpania nie mają ochoty współpracować. Słuch niedomaga. Kochanie, co oni mówią? Jest 4 rano i jeszcze ciemno!!!

M

Wydaje mi się, że mówią „whale shark”.

P

Dochodzi do mnie, że do łodzi, zwabiony planktonem kumulującym się przy reflektorach statku, przypłynął rekin wielorybi. Choć wszystko we mnie krzyczy, nie wychodź z łóżka, ambicja fotografa nie zostaje obojętna na to wydarzenie. Szybka konfiguracja aparatu, chwytam za maskę, płetwy, kąpielówki i już po chwili jestem w wodzie. Choć na statku gotuje się od emocji, pod wodą panuje cisza. Gigantyczny, kilkumetrowy rekin wielorybi ze spokojem, pochłania śnieżnobiałą chmurę planktonu- ogromną paszczą.

W blasku potężnej lampy skierowanej w taflę wody, widok zapiera dech w piersi. W głowie kompletny mętlik. Nie wiem, czy to z emocji, czy niedospania. Skup się, myślę, masz jedyną taką szanse zrobić fantastyczne zdjęcia. W głowie kalkulator przelicza ustawienia parametrów aparatu. Przysłona, czas, ISO. Przysłona nie może być za mała, bo rekin jest olbrzymi, a musi wyjść w całości ostry. Nie może wyjść z głębi ostrości. Czas nie może być za długi, bo zdjęcie będzie rozmyte. Nie może też być za krótki, bo ISO będzie za wysokie i stracisz tak cenne szczegóły. ISO jest wypadkową przysłony i czasu. Za małe- to zdjęcie wyjdzie za ciemne. Za duże to szumy brutalnie zjedzą szczegóły i przepalisz zdjęcie. Parametry ustawione, teraz szukam odpowiedniego kadru. Rekin wije się pod wodą, zmieniając kierunek płynięcia. Próbuję ustrzelić idealny kadr jak snajper na misji życia. Nie robię zdjęć seryjnych. Nie lubię przeglądać tysięcy zdjęć, w których może się coś znajdzie. Robię kilka, wyczekanych, przemyślanych, bez chybienia. Już pod wodą wiem, coś z tego będzie. I choć zanurzam się na bezdechu, czekam aż do drgawek na ten jedyny moment, żeby nacisnąć spust migawki. Rekin pływa pod statkiem prawie godzinę. Czasami odpływa, żeby po chwili wyłonić się z czarnej głębi śpiącego jeszcze oceanu. Kiedy niebo nabiera koloru poziomkowo-błękitnego odpływa.

Podwodna fotografia z Malediwów

To jest magia

P

Ale safari się jeszcze nie kończy. Nie ma czasu na sen. Już za chwilę poranne nurkowanie. Zmęczony, ale szczęśliwy przygotowuję się do kolejnej przygody. Briefing podnosi skale siły prądów. Dobrze, myślę sobie, jestem zbyt zmęczony, żeby machać płetwami. Scenariusz się powtarza. Pierwsze nurkowanie jest najgłębsze, więc podpływamy do skarpy archipelagu, wyczekując na rekiny. Następnie wpływamy w kaniony. Dość szeroki piaszczysty korytarz ciągnie nas w głąb wysp. Na horyzoncie niczym ptaki pojawiają się orlenie. Przydałoby się zatrzymać i nacieszyć oczy oraz nakarmić kartę pamięci pięknymi kadrami. Jak zwykle prąd ma inne plany niż my. Piaszczyste dno nie ma punktu zaczepienia hakami. Walczymy, ile się da, płynąc pod prąd, aby spędzić choć chwilkę z orleniami. One zawieszone prawie w bezruchu, delikatnie poruszają skrzydłami. My walczymy o życie, żeby utrzymać pozycję. Po chwili odpuszczamy. Kanion rozszerza się, a prąd spowalnia. Po chwili znajdujemy się nad piękną kolorową rafą. Niemal w każdym zagłębieniu rafy żółw. Jest ich naprawdę sporo. Jedne śpią, inne swobodnie pływają wśród nas, pozując do zdjęć. Żółwie towarzyszą nam na przystanku bezpieczeństwa. Do samego końca nurkowania rozglądamy się we wszystkie strony, bo tyle ich jest.

Brzmi jak sen?

P

Dla mnie i dla M safari po Malediwach to spełnienie marzeń. Spędzamy czas razem z przyjaciółmi. Ogrom pozytywnych przygód nakręca w głowach kolejne palny nurkowe. To również czas przełamania kolejnych lęków M związanych z prądami, głębokością i dekompresją. Choć zajrzała z bliska, głęboko w oczy rekina tygrysiego (zresztą nie jeden raz!) nie skończyła jako jogo przekąska. Wręcz przeciwnie. Teraz chce dalej, głębiej, egzotyczniej, drapieżniej. Wspólne nurkowania uczą M pokonywania lęków, a mnie cierpliwości ;).

Podwodna fotografia z Malediwów

M

Wyprawa na Malediwy w mojej pamięci ma smak koksa zerwanego prosto z palimy- na drugie śniadanie. To fantastyczny, nieśpieszny czas spędzany na powierzchni, za to pod wodą na 5 biegu, gdzie wszystko dzieje się szybko i dynamicznie. Wyprawa na Malediwy jest niczym „Pakiet VIP od Posejdona”: rekiny wielorybie, żarłacze tygrysie, żarłacze czarnopłetwe, srebrnopłetwe, rekiny młoty, żółwie, orlenie… nie sposób wszystko spamiętać…

M i P

Zobaczyliśmy prawie wszystko co chcieliśmy zobaczyć, za wyjątkiem mant, których zabrakło na naszej bajecznej trasie. To nie przypadek. To okazja aby wrócić. Aby po raz kolejny zaplanować i odliczać dni do powrotu w błękitne odmęty Oceanu Indyjskiego. Z całą pewnością możemy powiedzieć, że było to nasze najlepsze safari w życiu – jak narazie 😉

I choć przygód było….. dużo… dużo więcej… nie możemy zdradzać wszystkiego… bo choć moglibyśmy ze szczegółami opisać każde z tych niesamowitych – i bardzo bliskich spotkań pod wodą… to żadna opowieść nie odda tego co czuje się tam, pod wodą. Tego momentu ciszy, kiedy słychać tylko własny oddech i serce bijące szybciej niż zwykle. Bo najważniejsze nie jest to ile gatunków zobaczysz. Najważniejsze jest być częścią tej niesamowitej, niepowtarzalnej, unikatowej chwili, której nikt nigdy ci już nie odbierze.

Podwodna fotografia z Malediwów

Wiec jeśli masz szansę – nurkuj! Nie po rekordy, nie dla zdjęć. Po to żeby przeżyć to wszystko samemu.

Okładka Perfect Diver nr 40
Perfect Diver nr 40 · strona 32
Przeczytaj w Perfect Diver

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *